14.06.20, 20:00Fot. Piotr Drabik via Flickr, CC BY 2.0

Kard. Dziwisz: Papież z Polski stał się misjonarzem świata, głosicielem wolności, jaką podarował nam Chrystus

Jan Paweł II, biskup Rzymu, jest dla nas pięknym i mocnym znakiem pasterskiej posługi biskupa w Kościele – mówił kard. Stanisław Dziwisz w niedzielę 14 czerwca w Sanktuarium św. Jana Pawła II na Białych Morzach w Krakowie. Mszy św. dziękczynnej za życie i posługę papieża Polaka w roku 100-lecia jego urodzin z udziałem biskupów z całej Polski przewodniczył nuncjusz apostolski w Polsce abp Salvatore Pennacchio.

Szukałem ich a oni dzisiaj przyszli do mnie”. Te słowa nabierają podczas dzisiejszej uroczystości szczególnego znaczenia. W Krakowie, na Białych Morzach zgromadzili się wszyscy polscy biskupi, aby dziękować Bogu za Jana Pawła II, i aby wciąż od niego uczyć się jak naśladować Jezusa Najwyższego Pasterza, który „pasie swą trzodę, gromadzi [ją] swoim ramieniem, jagnięta nosi na swej piersi, owce karmiące prowadzi łagodnie” a nawet „życie oddaje za swoje owce” – mówił kard. Stanisław Dziwisz w homilii. Nawiązując do życia św. Jana Pawła II, podkreślał: „pokorna wiara, niezłomna cierpliwość, gorliwa, cicha wielogodzinna modlitwa i te niezliczone spotkania z ludźmi, nadzwyczajna bliskość możliwie dla każdego – to droga każdego kapłana i biskupa, który chce żyć i działać zgodnie z duchem Jezusa”.

Kard. Dziwisz przywołał też słowa papieża Franciszka, który sprawując Eucharystię przy grobie Jana Pawła II, powiedział, że nie był to człowiek, który był oddalony od ludu. „Przeciwnie, to człowiek, który udawał się na cały świat, by odnaleźć lud, szukając swojego ludu, chcąc być blisko niego”.

Kard. Dziwisz wspominając w homilii podróże apostolskie św. Jana Pawła II, podkreślił, że „papież z Polski stał się misjonarzem świata, niestrudzonym głosicielem wolności, jaką podarował nam Chrystus”. Przypomniał, że spośród 104 zagranicznych pielgrzymek Papież aż 8 razy podróżował do Polski. W sposób szczególny zwrócił uwagę na pierwszą pielgrzymkę do Polski, kiedy to – jak powiedział – Papież w Warszawie dokonał „bierzmowania dziejów”. „To była pielgrzymka obudzenia nadziei i odwagi” – powiedział kard. Dziwisz. Dodał, że ta pielgrzymka wskrzesiła dusze Polaków i umożliwiła zmiany w Polsce. Kard. Dziwisz przypomniał też czwartą podróż Jana Pawła II do Ojczyzny z 1991 roku, kiedy to Papież przypomniał wymogi rozumienia wolności. Mówił o tym, że wolność prowadzi zawsze do szanowania Boskiego prawa wyrażonego w Dekalogu, a prawo to jest gwarantem ludzkiej wolności, która potrafi kochać, służyć i widzieć innych ludzi. Mówiąc o ostatniej pielgrzymce Jana Pawła II do kraju, z 2002 roku, kard. Dziwisz podkreślił, że Papież mówił wtedy o Bożym miłosierdziu, przekazał Polakom misję głoszenia miłosierdzia na cały świat i uczył wyobraźni Bożego Miłosierdzia.

Na zakończenie homilii kard. Dziwisz zachęcił do modlitwy o to, aby „być jeszcze bardziej otwartymi i wrażliwymi na znaki Miłosierdzia Bożego w naszej codzienności”.

W uroczystościach wziął udział m.in. przewodniczący Episkopatu Polski abp Stanisław Gądecki, metropolita lwowski abp Mieczysław Mokrzycki oraz około 50 biskupów z całej Polski.

Wieczorem zaplanowano koncert jubileuszowy, a w poniedziałek, 15 czerwca, Mszę św. w Wadowicach.

BP KEP

 

Publikujemy pełny tekst homilii:

 

Czcigodni Księża Biskupi

wraz z Przewodniczącym Konferencji Episkopatu Polski,

Dostojny Księże Arcybiskupie Nuncjuszu,

Drogi Metropolito Krakowski, Gospodarzu dzisiejszej Uroczystości,

 

1. Liturgia Słowa na dzisiejszą niedzielę przypomina nam dwie powiązane ze sobą tajemnice naszej wiary. Przede wszystkim, św. Paweł, zapewnia, że Bóg pojednał nas ze sobą właśnie wtedy, kiedy ludzkość tkwiła w największej bezsilności spowodowanej grzechem. Grzech pozbawia człowieka siły życiowej, zamyka go w więzieniu własnej słabości i skończoności, czyni nieprzyjacielem Boga.

I właśnie wtedy, kiedy ów grzech wydaje się królować, Bóg dokonuje dzieła odkupienia. Posyła Chrystusa, który staje się dla nas usprawiedliwieniem i pojednaniem, którego miłość zachowuje nas od „karzącego gniewu”. Każdy, kto Jezusowi wierzy i za Nim idzie doświadcza tego, o czym Bóg mówił do Mojżesza na górze świętej: „bycia niesionym na orlich skrzydłach”, doświadcza wielkiej tajemnicy miłosiernej, czułej Opatrzności Boga. Z tym wiąże się druga prawda, o której traktują dzisiejsze czytania, szczególnie ewangelia. Jezus wybiera apostołów, aby Ci nieśli potrzebującym dobrą nowinę: „Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy”. To co dokonało się dzięki Jezusowi teraz ma dziać się w Kościele, przez posługę Jego apostołów, we wspólnocie. Głosić dobrą nowinę oznacza proklamować zwycięstwo Jezusa, Jego boską troskę o człowieka, ale i „pilnie słuchać głosu Boga i strzec Jego przymierza”. Strzegąc przymierza i głosząc ewangelię ubogim stajemy się prawdziwie Kościołem Boga.

2. Dobra nowina i Kościół są prawdziwie i istotnie ze swojej natury misyjne. Jesteśmy Kościołem powołanym do naśladowania Jezusa. Pan głosił Ewangelię „tym, którzy poginęli z domu Izraela”. Jego uczniowie szybko zrozumieli, że żąda od nich, aby poszli dalej, na cały świat, aby zanieśli wyzwalającą i podnoszącą moc Ewangelii każdemu człowiekowi. Kościół jest misyjny ze swojej natury. Takim chciał go Jezus, który „istniejąc w postaci Bożej” „rozbił namiot między nami”, stał się człowiekiem, nomadą, pielgrzymem, Bogiem szukającym człowieka. Tego najbardziej samotnego, dotkniętego przez grzech, ubogiego, wydziedziczonego.

3. „Szukałem ich a oni dzisiaj przyszli do mnie”. Pamiętam dobrze te słowa Jana Pawła II, jedne z ostatnich jakie wypowiedział Papież Polak, cierpiący, umierający, ale do końca spełniający swoją pasterką posługę, jaką Duch Święty zlecił mu owego pamiętnego dnia 16 października 1978 roku. Obecny rok przeżywamy wspominając jego setną rocznicę urodzin. To wspomnienie byłoby niepełne, gdybyśmy nie oddali Bogu chwały za wielkie dzieło misyjne jakie pozwolił podjąć naszemu wielkiemu Rodakowi. Papież z Polski stał się – dzięki tajemniczym zamysłom boskiej Opatrzności – misjonarzem świata, niestrudzonym głosicielem „wolności, jaką podarował nam Chrystus”, stróżem i propagatorem światła Jego Ewangelii prawdy i życia. W ten sposób dołączył On, dzięki dobroci Boga i Jego miłosierdziu, do szeregu wspomnianych w dzisiejszym ewangelicznym fragmencie wysłanników Jezusa. W Jego życiu, dziele, a także w sposobie odchodzenia i umierania miłosierny Bóg pokazał nam jeszcze raz piękno Kościoła misyjnego. Jakże głęboką harmonię odkrywamy w tym względzie między św. Janem Pawłem II i papieżem Franciszkiem! Sprawując Eucharystię przy grobie Jana Pawła II, papież Franciszek powiedział: „Wspominając dzisiaj św. Jana Pawła II powtarzamy: Pan kocha swój lud, Pan nawiedził swój lud, wysłał swojego proroka”. „To nie był człowiek, kontynuował Franciszek, który był oddalony od ludu. Przeciwnie, to człowiek, który udawał się na cały świat, by odnaleźć lud, szukając swojego ludu, chcąc być blisko niego”. Wzór biskupa, dobrego pasterza…

4. „Szukałem ich a oni dzisiaj przyszli do mnie”. Te słowa nabierają podczas dzisiejszej uroczystości szczególnego znaczenia. W Krakowie, na Białych Morzach zgromadzili się bowiem wszyscy Polscy biskupi, aby dziękować Bogu za Jana Pawła II, i aby wciąż od niego uczyć się jak naśladować Jezusa Najwyższego Pasterza, który „pasie swą trzodę, gromadzi [ją] swoim ramieniem, jagnięta nosi na swej piersi, owce karmiące prowadzi łagodnie” a nawet „życie oddaje za swoje owce”. Drodzy bracia w biskupstwie, Jan Paweł II, biskup Rzymu, jest dla nas pięknym i mocnym znakiem pasterskiej posługi biskupa w Kościele. Pokorna wiara, niezłomna cierpliwość, gorliwa, cicha wielogodzinna modlitwa i te niezliczone spotkania z ludźmi, nadzwyczajna bliskość możliwie dla każdego – to droga każdego kapłana i biskupa, który chce żyć i działać zgodnie z duchem Jezusa.

5. Rocznice sprzyjają wspomnieniom. Warto w tym miejscu, w świątyni Jana Pawła II, miejscu jakże ważnym dla najnowszej historii Polski i Kościoła, wspomnieć ten fragment jego misjonarskiej działalności, który skierowany był szczególnie do nas, Polaków. Spośród 104 zagranicznych pielgrzymek, Papież słowiański pielgrzymował aż osiem razy do Polski. Za każdym razem to była inna, zmieniającą się Polska. Trudno dotknąć wszystkich akcentów jego przesłań do rodaków. Pozwólcie, że wymienię tylko trzy z nich. Pierwsza, niezapomniana, historyczna, charyzmatyczna podróż do Ojczyzny odbyła się w przełomowym dla jej historii momencie. Papież dokonał wtedy w Warszawie bierzmowania dziejów. Prosił Ojca o dar Ducha Świętego, o nową Pięćdziesiątnicę.

To była pielgrzymka obudzenia nadziei i odwagi. Ta pielgrzymka nie tylko, że zastała Polskę w przełomowym momencie, ale ona tak naprawdę ten moment umożliwiła, niejako wskrzesiła w duszach Polaków. Nie wolno nam zapominać o tym bierzmowaniu dziejów, czyli o prawdzie, że nasza wolność, suwerenność, niepodległość powiązane są z obecnością Boga w naszych dziejach. Słowa, które w dzisiejszym pierwszym czytaniu, Bóg kieruje do Mojżesza i przez niego do Izraela, dotyczą również w całej swojej prawdzie naszego własnego doświadczenia dziejowego: dane nam było zobaczyć, „co Bóg uczynił Egiptowi, jak niósł nas na skrzydłach orlich, przywodząc do siebie”. Nie wolno nam o tym nigdy zapomnieć! Podobnie zresztą jak nie wolno zapominać o dalszej części cytowanego tekstu: „Teraz, jeśli pilnie słuchać będziecie głosu mego i strzec mojego przymierza, będziecie szczególną moją własnością pośród wszystkich narodów, gdyż do Mnie należy cała ziemia. Lecz wy będziecie Mi królestwem kapłanów i ludem świętym”.

Świadomość prawdy zawartej w tych słowach stała się dla Jana Pawła II programem jego czwartej podróży apostolskiej do Ojczyzny w 1991 roku. Papież przypominał wtedy z całą mocą wymogi ewangelicznego rozumienia wolności. Pamiętamy dramatyzm owej pielgrzymki z 1991 roku i mocne świadectwo papieża o prawdziwej wolności. Wolność synów Bożych, dar Jezusa dla nas, prowadzi zawsze do szanowania boskiego prawa wyrażonego w Dekalogu.

Prawo to jest gwarantem ludzkiej wolności, takiej wolności, która potrafi kochać, służyć, widzieć innych i być dla nich. Jakże aktualne jest to ewangeliczne przesłanie Ojca Świętego Jana Pawła II do rodaków także i dzisiaj. Prosił nas Papież wtedy i prosi dzisiaj, z nieba, abyśmy wolność naszą budowali na słowie Boga, na zaufaniu Jego mądrości, na posłuszeństwie, które jest wyrazem świadomości, że „Bóg okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas, gdy byliśmy jeszcze grzesznikami”. W końcu, wspomnijmy ostatnią pielgrzymkę z 2002 roku, pielgrzymkę, którą można nazwać krakowską. „Przybywam do Krakowa, ale serdeczną myślą ogarniam całą Polskę i wszystkich rodaków – mówił papież do witających go na lotnisku w Balicach. Niech te trzy dni mojego pobytu w Ojczyźnie obudzą w nas głęboką wiarę w moc miłosierdzia Bożego”. Miłosierdzie Boże stało się proroczo wielkim tematem ostatniej pielgrzymki do Ojczyzny. Papież konsekrował pobliską bazylikę poświęconą kultowi miłosierdzia. A nam wszystkim przekazał misję głoszenia miłosierdzia na cały świat. Uczył nas wtedy „wyobraźni miłosierdzia”. Jak bardzo jej dzisiaj potrzebujemy w każdym wymiarze naszego kościelnego i społecznego życia!

6. Modlimy się dzisiaj w świątyni-pomniku Jana Pawła II wraz ze wszystkim biskupami, aby te wspomnienia nie stały się dla nas jedynie pamiątką z przeszłości, zakurzonym zdjęciem z albumu, do którego powraca się coraz rzadziej z upływem lat. Ta świątynia, jak każda inna, jest obrazem prawdziwej świątyni, zbudowanej nie ludzką ręką, świątyni którą Opatrzność Trójjedynego Boga buduje w historii świata i naszego narodu, a również i w sercach niezliczonych osób, które Mu zaufały. Modlimy się tutaj, aby być jeszcze bardziej otwartymi, wrażliwymi na znaki i dzieła miłosierdzia Bożego między nami, w samym centrum naszej codzienności.

Modląc się w tej świątyni zbudowanej rękoma ludzi, jesteśmy głęboko w sercu przekonani, że prawdziwe świątynie Boga i Jego miłosiernej Opatrzności to te niezliczone historie ludzi, których Bóg wyprowadził z przeróżnych dziejowych Egiptów i niósł bezpiecznie na orlich skrzydłach. Życie Jana Pawła II, jego życiowa misja, czyż nie stały się dla niego i dla nas szczególnym wyrazem tej miłosiernej Opatrzności Boga i jej prawdziwą świątynią? A czyż on sam nie stał się dla wielu znakiem miłosiernej Opatrzności? Ta świątynia istnieje po to, aby nam o tym przypominać. Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy! Nie tylko nie zapominajmy, ale pozwólmy, aby Bóg ich w nas nieustannie dokonywał. Niech będzie uwielbione Jego miłosierne czuwanie nad nami. Amen.

Stanisław kard. Dziwisz


Episkopat.pl

Komentarze

antoni.s2020.06.16 18:04
Dziwisz trzyma klucz do wszystkich tajemnic pontyfikatu jp2,czy starczy mu odwagi by kiedyś ujawnić prawdę o udziale wojtyły w kryciu pedofilii w kościele kat.
andy2020.06.15 10:20
Kardynale Dziwiszu, tyle lat byłeś przy boku św. Jana Pawła II i tak mało się od niego nauczyłeś. Pomyśl, czy Jan Paweł II suspendowałby ks. dr hab. Piotra Natanka, jak ty to uczyniłeś? Potępiłby go czy wręcz przeciwnie, uczyniłby biskupem i pozwoliłby mu działać jako wybitnemu duszpasterzowi? Pomyśl, jak bardzo tą złą decyzją zaszkodziłeś Kościołowi w Polsce, suspendując ks. Natanka.
romak2020.06.15 0:00
Dlaczego kościół się rozpada , co takiego zaniedbał JPII.
andy2020.06.15 22:54
Jan Paweł II niczego nie zaniedbał, po prostu po nim przyszli fatalni następcy z Franciszkiem na czele i rozwalaja Kościół na wszystkie możliwe sposoby.
anonim2020.06.14 23:02
Jak można zauważyć atak na Ewangelię skierowany jest poprzez pojęcie miłosierdzia, którym się manipuluje tak, aby Ewangelię i wszystko co z niej wynika unieważnić, podważyć, ośmieszyć. Obłudnie chwaląc Chrystusa, całkowicie się go reinterpretuje. Czasami jawi się to jak pastwienie się bestii, nad Bogiem, w którego obronie nikt nie staje, kiedy doprawiają mu gębę, plują, biczują, policzkują, znieważają.
anonim2020.06.14 21:50
Oby się udało ustrzec w nas to wieczne przymierze, bo chyba nasza wierność jemu jest teraz najbardziej zagrożona. Czy starczy nam ducha i sił? Jak Jan Paweł II zachowałby się wobec wiernych katolików Kościoła w Chinach? Czy porzuciłby ich?
armia2020.06.14 21:25
a pojeździł sobie bo lubił...a wierzący mu za to płacili...za samolociki i inne rarytasy...później klika Ziomków zrobiła go świętym...jakby za swoje jeździł to byłoby ok...święty, który ani nie cierpiał, ani niczego dobrego nie zrobił...nawet na biednych nie udawał, że daje...walczył o polski Kościół jak o miejsca pracy dla spasionego duchowieństwa
Jan I2020.06.14 23:45
Jesteś człowiek ciemny i łatwowierny, uparty przy swoim zdaniu, skłonny do fanatyzmu; największej bredni uwierzysz, jak prawdzie rozumem wywiedzionej, do której jakiś wstręt czujesz!
Smutny koniec starucha2020.06.14 20:23
Spuchnięty żydek "Leszek" Keller-Krawczyk wychodzi wręcz z tej swojej pożółklej skóry aby "zaistnieć". Smutny koniec starucha, na garnuszku państwa, przytwierdzony do krzesła inwalidzkiego, w norze z której wyjść nie może. Najpierw był "konfederatą" (żydek konfederatą, tak żydek jest "oficer LWP") a teraz jest otwarcie tęczowy. Czy to typowe zachowanie dla sierpem obrzezanych? Niestety. OBOJETNY jest podobny.
Leszek2020.06.14 22:11
Wygląda jakbyś sam że sobą rozmawiał.
ZBOK I KOCHANEK JANA PAPY BISA2020.06.14 20:15
WYSKOCZYŁ ZNOWU Z RELIKWIĄ PO LOLKU KREMÓWCE. CO TYM RAZEM? POPSUTE ZĘBY CZY CUDOWNY STOLEC WOJTYŁY A MOŻE KROPLA SPERMY JASIA KTÓRA ODGANIA DEMONY, WRÓŻKI I LEŚNE SKRZATY?
Jan I2020.06.14 23:38
czy to jest Twoja głupota czy niedostatek rozumu?
katolicka kretynizacja polski2020.06.14 20:04
dziwisz stary zboku! masz jeszcze jakąś kapsułkę z juchą wojtyły?
Urszula2020.06.14 20:06
Jak już nie ma to dorobi. Ileż to roboty.
Jan I2020.06.14 23:33
za mało tabletek brałeś dziś!