25.11.20, 18:17

,,Dobrzy ludzie’’ nie będą zbawieni! Zbawienie nie zależy od ,,dobroci’’

Coraz popularniejsza staje się teza, również wśród katolików, że do zbawienia wystarczy być „dobrym człowiekiem”. To herezja znana już Faryzeuszom, która dziś, kiedy w centrum stawia się człowieka, staje się wyjątkowo popularna. Jej istotą jest postawienie człowieka w miejscu Boga i przekonanie, że człowiek może sam siebie zbawić. To zbawienie miałoby mu zapewnić moralne życie. Takie myślenie jest całkowitym zaprzeczeniem chrześcijaństwa, w którego centrum stoi ukrzyżowany i zmartwychwstały Chrystus, zbawiający swoją ofiarą człowieka niemogącego zbawić się samemu. Pisał o tym Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki, którego artykuł przypominamy.

Jak dostąpić zbawienia?

Każdy z nas - ja i Ty, i my wszyscy - nosimy w sobie pytanie: Jak dostąpić zbawienia? To jest najważniejsze, a może i jedyne, pytanie naszego życia. Tym się różnimy od wszystkich innych istot żyjących, że ciągle czegoś szukamy, ciągle o coś pytamy. Jesteśmy istotami szukającymi, pytającymi. Dlaczego? Dlatego, że nosimy w sobie pragnienie życia i szczęścia. Chcemy być szczęśliwi. Chcemy żyć pełnią życia. A tymczasem to życie i to szczęście ciągle jest zagrożone, ciągle nam czegoś brak i dlatego ciągle szukamy zbawienia. W rozlicznych codziennych kłopotach, w różnych sytuacjach, możemy sami siebie wybawić od jakiegoś braku, od jakiegoś zła - przy pomocy naszych zdolności, przy pomocy wysiłku własnego, przy pomocy posiadanych środków. Ale stajemy, prędzej czy później, w obliczu pytania nie o zbawienie jakieś cząstkowe, chwilowe, ale o zbawienie pełne, ostateczne i pytamy: co to znaczy ostatecznie być zbawionym? Chodzi w końcu zawsze o to, aby być wybawionym od poczucia bezsensu naszego życia albo od braku sensu życia. Życie zaś wtedy jest pozbawione sensu, kiedy kończy się śmiercią. Śmierć czyni nasze życie bezsensownym.

Zbawić człowieka oznacza więc ostatecznie: wybawić go od śmierci. Zbawienie znaczy wiec tyle, co życie wieczne, życie pełne, życie nie zagrożone śmiercią. Wszystko, co prowadzi do takiego życia, nadaje naszemu życiu sens, natomiast wszystko, co staje na drodze do takiego życia, co jest przeszkodą, to wszystko pozbawia życie sensu.

Otóż z takiego pojęcia zbawienia w znaczeniu jakimś pełnym, ostatecznym, wynika, że zbawić człowieka może tylko Bóg, bo tylko Bóg jest źródłem życia. Człowiek nie ma w sobie źródła życia. Człowiek zawdzięcza swoje życie Bogu. Człowiek żyje dzięki Bogu. I dlatego tylko Bóg może wybawić człowieka od śmierci i dać mu życie po śmierci, dać mu życie wieczne, czyli zbawienie.

Nieszczęściem natomiast człowieka jest to, co go oddziela od Boga, źródła życia. To, co oddziela człowieka od Boga, zrywa łączność człowieka z Bogiem, to nazywa się grzechem. Grzech powoduje śmierć, bo odrywa człowieka od Boga, źródła życia. Dlatego zbawienie polega ostatecznie na wybawieniu człowieka od grzechu i śmierci.

Tylko Bóg jest więc Zbawicielem w prawdziwym i ostatecznym znaczeniu tego słowa, bo tylko On może wybawić człowieka od grzechu i śmierci i dlatego tylko On może nam dać poczucie sensu wszystkich wydarzeń oraz pełnię życia, radości i szczęścia. On tylko może dać człowiekowi wypełnienie tych wszystkich dobrych pragnień i dążeń, które w języku wszystkich religii nazywa się Niebem.

Bóg rzeczywiście zbawia człowieka. Świadczy o tym Biblia, księga, pewien zbiór ksiąg, zawierających historię zbawienia, Boży plan zbawienia i jego realizację w kolejnych etapach zbawienia. A Biblia szczególnie mówi o ostatecznej realizacji Bożego planu zbawienia, świadczącego o Jego miłości względem człowieka.

Dokonało się to przez zesłanie na ziemię drugiej Osoby Bożej, Jednorodzonego Syna Bożego, Słowa Przedwiecznego, dla zbawienia człowieka. Jak mówi święty Paweł w Liście do Galatów: ,,Gdy jednak nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod Prawem, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu'' (Ga 4, 4-5a). Albo jak mówi święty Jan: ,,Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne'' (J 3, 16). Ten Syn Boży, stawszy się człowiekiem dla nas ludzi i dla naszego zbawienia, przyjął imię Jezus, to znaczy: Bóg Zbawia. Tak mówi Anioł do Józefa: Maryja ,,porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, on bowiem zbawi swój lud od jego grzechów'' (Mt 1, 21). Nazywa się on także Emmanuel, to znaczy: Bóg z nami (Iz 7, 14; Mt 1, 23).

On przyszedł po to, aby owce miały życie i miały je obficie (J 10, 10). On przyniósł ludziom odpuszczenie grzechów i żywot wieczny, On przyszedł rozwiązać wszystkie problemy, dręczące człowieka, i On woła: ,,PRZYJDŹCIE DO MNIE WSZYSCY, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię'' (Mt 11, 28). Albo też w innym miejscu: ,,Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we Mnie - NIECH PRZYJDZIE DO MNIE i pije!'' (J 7, 37b) ,,Jam jest chleb życia. KTO DO MNIE PRZYCHODZI, nie będzie łaknął'' (J 6, 35a). Jezus - jedyny Zbawiciel świata.

Odtąd za świętym Piotrem musimy powtarzać: ,,Panie! Do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego!'' (J 6, 68) Odtąd ,,nie ma w żadnym innym zbawienia, bo nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni'' (Dz 4, 12). Skoro nie ma w żadnym innym zbawienia, powstaje dla nas nowe, odtąd jedyne i najważniejsze pytanie: W jaki sposób możemy przyjąć to zbawienie i stać się jego uczestnikami? Święty Jan mówi: Kto ma Syna, ten ma życie (por. 1 J 5, 12). Co to jednak znaczy mieć Syna? W jaki sposób możemy mieć życie, zbawienie, przez to, że mamy Jezusa?

Jest rzeczą oczywistą, że tylko On sam - Jezus - może określić sposób, w jaki możemy Go mieć. On jest bowiem Bogiem. On nie może być przez nas wzięty w posiadanie na sposób rzeczy, przedmiotu, tylko poprzez odpowiednie działania, podjęte z naszej strony. On tylko może nam dać siebie. Dlatego, że On sam chce w sposób wolny [dać nam siebie], On tylko może określić, w jaki sposób możemy to Jego danie nam siebie przyjąć. Otóż Pismo Święte w sposób jednoznaczny, nie pozostawiający żadnej wątpliwości, wielokrotnie określa, w jaki sposób możemy mieć Jezusa, aby mieć zbawienie i życie.

Wielokrotnie sformułowane jest prawo: Kto wierzy, będzie zbawiony. Żydzi w Kafarnaum pytają Jezusa: ,,Cóż mamy czynić, abyśmy wykonywali dzieła Boże?'' (J 6, 28) Jezus odpowiada: ,,Na tym polega dzieło zamierzone przez Boga, abyście uwierzyli w Tego, którego On posłał'' (J 6, 29). Wiele razy zapewnia Chrystus uroczyście: ,,Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, kto we mnie wierzy, ma życie wieczne'' (J 6, 47). Do Marty, siostry Łazarza, która się skarży: ,,Panie, gdybyś tu był, nie umarłby mój brat'' (J 11, 21b), mówi Jezus: ,,Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem, kto we mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to?'' (J 11, 25-26). Tym, którzy wierzą, przynosi Chrystus uzdrowienie i odpuszczenie grzechów, i życie wieczne.

Na podstawie tych wszystkich wypowiedzi może św. Paweł nauczać zdecydowanie w liście do Rzymian: ,,Ale teraz jawną się stała sprawiedliwość Boża niezależna od Prawa, poświadczona przez Prawo i Proroków. Jest to sprawiedliwość Boża przez wiarę w Jezusa Chrystusa dla wszystkich, którzy wierzą. Bo nie ma tu różnicy: wszyscy bowiem zgrzeszyli i pozbawieni są chwały Bożej, a dostępują usprawiedliwienia darmo, z Jego łaski, przez odkupienie które jest w Chrystusie Jezusie. Jego to ustanowił Bóg narzędziem przebłagania przez wiarę mocą Jego krwi. Gdzież więc podstawa do chlubienia się? Została uchylona! Przez jakie prawo? Czy przez prawo uczynków? Nie, przez prawo wiary. Sądzimy bowiem, że człowiek osiąga usprawiedliwienie przez wiarę, niezależnie od pełnienia nakazów Prawa''. (Rz 3, 21-25; 27-28)

Jasno więc dowiadujemy się z Pisma Świętego, że aby dostąpić zbawienia trzeba uwierzyć w Jezusa, jedynego Zbawiciela. Ale jeszcze musimy dokładniej powiedzieć, w co mamy uwierzyć. W to, że jest On Synem Bożym, który przyszedł na ziemię, aby nas zbawić, aby umrzeć za nasze grzechy na krzyżu, aby zadośćuczynić za nasze grzechy, aby dać nam odpuszczenie grzechów i życie wieczne: jako dar, niezasłużony przez nas, wypływający jedynie z miłosierdzia Bożego, dar będący dla nas absolutną łaską, czymś darmo danym, co musimy tylko przyjąć przez wiarę. A więc właściwym przedmiotem wiary, wg Ewangelii, jest zbawienie jako dzieło, dokonane przez Boga w Jezusie Chrystusie, ofiarowane nam jako łaska, którą przyjmujemy wiarą.

Jest to sprawa niesłychanie ważna, aby to zrozumieć, bo, niestety, bardzo rozpowszechnione jest mniemanie, że zbawienie jest tylko pewną szansą, daną nam przez Boga, którą możemy wykorzystać: zbawienie może stać się naszym udziałem, jeżeli spełnimy odpowiednie warunki i zasłużymy na nie. A więc zbawienie zależy od nas, od naszych uczynków. Stajemy tutaj w obliczu trudnego problemu, będącego przedmiotem odwiecznych sporów, rodzącego wiele nieporozumień. Jest to problem: wiara a uczynki. Zbawienie, albo usprawiedliwienie, przez wiarę czy przez uczynki?

Spór ten szczególnie określa stosunek katolików do protestantów. Przyjmuje się ogólnie, że protestanci głoszą zbawienie przez wiarę, niezależnie od uczynków. Natomiast katolicy głoszą konieczność nie tylko wiary, ale i uczynków do zbawienia. Popularnie nawet się często upraszcza to zagadnienie i mówi się tak: katolicy przypisują protestantom tezę: możesz grzeszyć, ile chcesz, bylebyś wierzył i będziesz zbawiony. Natomiast protestanci zarzucają katolikom, że oni głoszą, niezgodnie z Pismem Świętym, zbawienie przez uczynki człowieka.

Jak rozwiązać ten problem? Co mamy czynić, aby się zbawić? Uwierzyć Chrystusowi i przyjąć zbawienie jako dar czy też zabrać się gorliwie do pełnienia dobrych uczynków, aby zapewnić sobie zbawienie? Jest to prawdziwy dylemat i z obu rozwiązaniami łączy się pewien lęk. Katolicy boją się, że jeżeli zaakceptujemy to pierwsze rozwiązanie, to wtedy może to doprowadzić do lekceważenia grzechów i zaniechania gorliwości w spełnianiu dobrych uczynków. Natomiast protestanci boją się, ze przyjęcie drugiego rozwiązania podważy biblijną prawdę o darmowości łaski, o tym, że zbawienie jest wyłącznie dziełem Boga, które staje się naszym udziałem przez wiarę.

Otóż powyższy dylemat w gruncie rzeczy jest pozorny, bo wynika z jakiegoś powierzchownego rozumienia Pisma świętego i wynika z jakiegoś błędnego rozumienia nauki Kościołów. To znaczy, katolicy błędnie rozumieją naukę protestantów i odwrotnie. Bo w gruncie rzeczy ani protestanci nie uczą, że dobre uczynki są niepotrzebne i że można grzeszyć, byleby się miało wiarę. Ani też z drugiej strony katolicy nie uczą, że uczynki człowieka same z siebie mają moc zbawczą i mogą usprawiedliwić człowieka przed Bogiem. W jaki więc właściwy sposób należy pojmować stosunek wiary do uczynków, płynących z wiary? Aby znaleźć właściwe rozwiązanie problemu, sięgnijmy jeszcze raz do Ewangelii. Kluczowy tekst, to przypowieść o faryzeuszu i celniku, modlących się w świątyni.

,,Powiedział też do niektórych, co ufali sobie, że są sprawiedliwi, a innymi gardzili, tę przypowieść: Dwóch ludzi przyszło do świątyni, żeby się modlić, jeden faryzeusz a drugi celnik. Faryzeusz stanął i tak w duszy się modlił: Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie, zdziercy, oszuści, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik. Zachowuję post dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę ze wszystkiego, co nabywam. Natomiast celnik stał z daleka i nie śmiał nawet oczu wznieść ku niebu, lecz bił się w piersi i mówił: Boże, miej litość dla mnie, grzesznika. Powiadam wam: Ten odszedł do domu usprawiedliwiony, nie tamten. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony''. (Łk 18, 9-14)

Przypowieść ta przede wszystkim symbolizuje postawę religijną faryzeuszy. Byli to ludzie, prześcigający się w gorliwości: w wypełnianiu przepisów Prawa i w spełnianiu dobrych uczynków. Wierzyli przy tym, że te uczynki zapewnią im zbawienie. Bóg w nagrodę za wierne wypełnienie uczynków Prawa musi im dać Królestwo Boże jako nagrodę. Była to więc postawa samousprawiedliwienia się przed Bogiem. Postawa samowybawienia. Chrystus stanowczo odrzuca taką postawę i tu leży najgłębsza przyczyna tej nieprzejednanej postawy Chrystusa wobec faryzeuszy, a raczej postawy przez nich reprezentowanej. Postawa ta jest ostatecznie wyrazem ludzkiej pychy przed Bogiem, pychy z kolei rodzącej zakłamanie i obłudę, bo gdy człowiek stanie przed Bogiem w całej prawdzie, w pokorze, jak ów celnik, musi uznać swoją grzeszność, niegodność i nieudolność do autentycznego dobra i bezinteresownej miłości. Ta postawa prawdy wewnętrznej, pokory, czyni dopiero człowieka zdolnym do zawierzenia Bogu, do zdania się na Jego miłosierdzie. Takiej postawy oczekuje Chrystus i ona uzdalnia do przyjęcia zbawienia.

Św. Paweł, dawny Szaweł, gorliwy faryzeusz, najlepiej zrozumiał później błędność chlubienia się przed Bogiem z uczynków zakonu i stał się gorliwym głosicielem Ewangelii przez wiarę w Chrystusa, która usprawiedliwia człowieka przed Bogiem. Kościół w swoich dziejach zawsze bronił tej biblijnej nauki o darmowości zbawienia, łaski, o zbawieniu przez wiarę.

W średniowiecznej dyskusji o stosunku łaski do wolnej woli została odrzucona koncepcja tzw. synergizmu, głoszącego, że czyn zbawczy jest wynikiem zsumowania się dwóch energii: łaski i woli człowieka. Ilustruje to następujący przykład, który stosowano właśnie w ramach wykładów na ten temat, mianowicie środkiem rzeki jest holowana łódź przeciw prądowi. Do tej łodzi są przyczepione dwie liny. Za jedną linę ciągnie ktoś na lewym brzegu, za drugą na prawym brzegu i w wyniku zsumowania się tych dwu energii, łódź posuwa się do przodu. Otóż, mówiono, na tym polega synergizm. Dwie energie, człowiek i Bóg, obaj ciągną, i w wyniku zsumowania się wysiłku człowieka i łaski Bożej powstaje czyn zbawczy - zbawienie.

Otóż ta nauka, z punktu widzenia katolickiego, jest błędna. Dlatego, że Pismo święte jasno zaświadcza, że zbawienie jest wyłącznie dziełem łaski Bożej. Beze mnie nic uczynić nie możecie, mówi Chrystus. Dlatego nie możemy sobie wyobrazić zbawienia jako wyniku współdziałania Boga i człowieka, z których każdy coś wnosi dla zbawienia. Oczywiście, że Bóg działa przez człowieka, ale łaska Boża przenika jak gdyby od wewnątrz człowieka, porusza jego wolę, tak, że człowiek działa, współdziała w sposób wolny, ale musi mieć tę świadomość, że to jego współdziałanie jest dziełem łaski i ta jego wolność jest również już dziełem łaski i Ducha Świętego.

Człowiek więc nie może się chlubić przed Bogiem, nie może sobie przypisywać zbawienia, ale wszystko, całą chwałę oddaje Bogu, bo tylko dzięki Jego łasce może człowiek być zbawiony. Otóż jeżeli protestanci tak mocno bronią nauki o darmowości zbawienia przez wiarę to, oczywiście, jest to nauka słuszna, biblijna i my, katolicy, nie możemy głosić innej nauki. Natomiast protestanci nie odrzucają potrzeby dobrych uczynków. Nie odrzucają np. tekstu z listu św. Jakuba, apostoła, który mówi w ten sposób:

,,Jaki z tego pożytek, bracia moi, skoro ktoś będzie utrzymywał, że wierzy, a nie będzie spełniał uczynków? Czy /sama/ wiara zdoła go zbawić? Jeśli na przykład brat lub siostra nie mają odzienia lub brak im codziennego chleba, a ktoś z was powie im: Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie do syta! - a nie dacie im tego, czego koniecznie potrzebują dla ciała - to na co się to przyda? Tak też i wiara, jeśli nie byłaby połączona z uczynkami, martwa jest sama w sobie. Ale może ktoś powiedzieć: Ty masz wiarę, a ja spełniam uczynki. Pokaż mi wiarę swoją bez uczynków, to ja ci pokażę wiarę ze swoich uczynków. Wierzysz, że jest jeden Bóg? Słusznie czynisz - lecz także i złe duchy wierzą i drżą.'' (Jk 2, 14-19)

Otóż słowa powyższe nie są sprzeczne ze słowami św. Pawła z listu do Rzymian. Jest prawdą, że tylko wiara w Chrystusa ma moc zbawczą. Wiara natomiast przynosi owoce dobrych uczynków, z których człowiek nie może się chlubić, bo one są dziełem Ducha Świętego w nas. Problem: wiara a uczynki jest problemem bardzo dyskutowanym, napisano o tym całe tomy, jest to jednak problem bardziej teoretyczny. Właściwie nie jest to problem dla konkretnego człowieka, który ze swoją wiarą staje w obliczu Chrystusa, który do Niego się modli. Bo wtedy sytuacja nasza jest taka, że wiemy, iż wszystko zawdzięczamy Chrystusowi a równocześnie wyrażamy swoją gotowość spełniania Jego woli. Nie chcemy Go zasmucać, bo Go miłujemy. Dlatego spełniamy dobre uczynki. a jak nam się nie uda, jak upadniemy ze słabości, nie rozpaczamy, bo wiemy, że Chrystus jest gotów nam znów przebaczyć i możemy wrócić do Niego i zacząć od nowa, opierając się na Jego miłosierdziu i na Jego łasce.

I my chcemy teraz, na zakończenie tego rozważania, stanąć z naszymi problemami przed Chrystusem, żywym naszym Panem i Zbawicielem. Wiemy, że tylko w Nim jest zbawienie i dlatego zapraszamy Go w sposób bezpośredni, osobisty, żeby wszedł w nasze życie i stał się naszym Panem i Zbawicielem. Módlmy się więc razem do Niego:

    Panie Jezu! Wierzę w Ciebie! Wierzę, że mnie widzisz i słyszysz, bo mnie miłujesz. Staję przed Tobą ze wszystkimi moimi problemami, z moimi grzechami, z moją słabością, z moją chorobą duszy, z cierpieniami ciała. Wszystko Tobie oddaję. Czynię to z ufnością, bo powiedziałeś: Nie zdrowi potrzebują lekarza, ale chorzy i źle się mający. Nie przyszedłem powoływać sprawiedliwych, ale grzeszników. Przyjmij mnie i zbaw mnie od grzechu i od śmierci. Ty tylko masz moc zbawienia mnie. Chcę, abyś był moim Panem. Chcę Ci służyć z radością, ale jestem słaby i znów mogę upaść i stać się niewierny, ale wtedy chcę wrócić do Ciebie czym prędzej, bo wiem, że mi przebaczysz i pozwolisz zacząć od nowa. O Jezu! Dziękuję Ci za to, żeś mnie zbawił, że jesteś moim Zbawicielem. Bądź również moim Panem. Nie pozwól mi nigdy odłączyć się od Ciebie. Amen.

ks. Franciszek Blachnicki

www.blachnicki.oaza.pl



Komentarze

PePe2020.11.29 1:53
rodzisz się, zakładając że zdrowy i normalny - wybierasz drogę w zależności od swojej woli i zewnętrznych ograniczeń i w ramach tychże żyjesz tak, jak chcesz żyć. potem idziesz do piachu i tyle. to człowiek stworzył boga, by znaleźć jakiś sens tego krótkiego istnienia
Przemek2020.11.29 1:51
co za denny artykuł. zacznijmy od tego, że nie ma żadnego boga, więc o czym ta rozprawka?
Kubiak2020.11.26 12:04
Na szczęście nie Blachnicki bedzie o tym decydować. Mało prawdopodobne aby wszechświat i losy człowiek urządzone były wg. hipotez tego kapłana.
Joanna2020.11.26 11:51
Wiara w Boga a uczynki miłosierdzia. Uważam, że jedno bez drugiego nie istnieje. Jeśli szczerze wierzę w Boga to oddam całe swoje dobro drugiemu człowiekowi.
xyz1232020.11.26 10:41
przerazajaco plytkie myslenie przejawiaja sekciarze...
Natalja Siwiec2020.11.26 9:28
Dobrzy ludzie są często świadomi. Oni nie potrzebują jakiegoś mitycznego zbawienia.
N.2020.11.26 7:49
Szkoda, że w "centrum stoi ukrzyżowany i zmartwychwstały Chrystus" a nie Chrystus nauczający. Można by odnieść wrażenie, że jego nauki nic nie znaczą. Właśnie problemem jest herezja mówiąca, że można osiągnąć zbawienie bez dobroci, miłosierdzia czy moralności - tylko rytuałami. Czy to nie są przypadkiem jakieś podszepty...
Natalja Siwiec2020.11.26 9:28
Nic nie znaczą. Polski Katolicyzm to tylko kilka obrzędów i fasada.
Anonim2020.11.26 1:13
Jezus mówi: „Z jakiegoz to powodu wzburzony ulegasz zametowi? Oddaj Mi swoje sprawy, a wszystko sie ulozy i uspokoi. Zaprawde powiadam wam, kazdy akt prawdziwego oddania i zawierzenia mi przyniesie owoc i rozwiaze napiete sytuacje. Calkowicie zdac sie na Mnie oznacza nie zadreczac sie i nie wzburzac, nie popadac w desperacje, nie napinac sie nerwowo, proszac Mnie, bym idac waszym zamyslem, przemienil wzburzenie w modlitwe. Calkowicie zdac sie na Mnie znaczy zamknac ze spokojem oczy duszy, odwrócic niespokojna mysl i zamet i zdac sie tylko na Mnie, modlac sie slowami: »Ty sie tym zajmij«”. „(…) Zamknij oczy i pozwól Mi dzialac, zamknij oczy i pomysl o terazniejszosci, odwróc wzrok od przyszlosci jak od pokusy; odpocznij we Mnie, ufajac w Moja dobroc, a zapewniam cie na Moja milosc, ze kiedy zwrócisz sie do mnie slowami: »Ty sie tym zajmij«, oddam sie tej sprawie calkowicie, pociesze cie, wyzwole i poprowadze. I kiedy bede musial poprowadzic cie inna droga niz ta, która zaplanowales, bede ci przewodnikiem, wezme na ramiona, przeprowadze cie, niosac jak matka niemowle na rekach, na drugi brzeg. To twój racjonalizm, tok rozumowania, zamartwianie sie i chec, by za wszelka cene zajac sie tym, co cie trapi, wprowadza zamet i jest powodem trudnego do zniesienia bólu. Ilez to moge zdzialac, czy majac na wzgledzie potrzeby duchowe, czy tez materialne, kiedy dusza zwróci sie do mnie slowami: »Ty sie tym zajmij«, kiedy zamknie oczy i sie uspokoi. Otrzymujecie niewiele lask, kiedy sie zamartwiacie. Wiele zas lask spada na was, jesli tylko modlitwa wasza staje sie pelnym zawierzeniem i oddaniem sie Mi. W bólu i cierpieniu prosisz, bym dzialal, ale tak jak ty tego chcesz… Nie zwracasz sie do Mnie, a chcesz jedynie, bym sie dopasowal do twoich potrzeb i zamyslów. Nie jestes chory, skoro proszac lekarza o pomoc, sugerujesz mu leczenie. Módlcie sie tak, jak was nauczylem: »swiec sie imie Twoje«, czyli badz pochwalony, uwielbiony w mojej potrzebie. »Przyjdz królestwo Twoje«, czyli niech wszystko, co sie dzieje, przyczynia sie do stwarzania Twojego królestwa w nas i na swiecie. »Badz wola Twoja, jako w niebie tak i na ziemi«, czyli to Ty wejdz i dzialaj w tej mojej potrzebie, (…) Jesli powiesz mi naprawde: »badz wola Twoja«, czyli jakbys mówil: »Ty sie tym zajmij«, wkrocze z cala moja moca i rozwiaze najtrudniejsze sytuacje. (…) Powiadam ci, ze sie tym zajme i podejme dzialania jak lekarz. Uczynie nawet cud, jesli bedzie to potrzebne. Masz wrazenie, ze sytuacja sie pogarsza? Nie burz sie; zamknij oczy i mów: »Ty sie zajmij«. Powtarzam ci, ze sie tym zajme, ze nie ma potezniejszego lekarstwa niz moje dzialanie z milosci”. «Ja jestem droga i prawda, i zyciem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie»
rebeliant2020.11.25 21:50
Ależ doskonale rozumiemy taktykę - słowo "biskup" oznacza podwójny skup: z jednej strony czarodziej uchyla bramy nieba handlarzom ludzi, handlarzom narkotyków, pedofilom, gwałcicielom, i innym, którzy czerpią z ludzkiej krzywdy, oczywiście uchyla bramy za pieniądze... no i jeszcze pierwszorzędne pogrzeby z astronomiczne sumy, a z drugiej strony dusi ofiary i pokrzywdzonych, aby zamknęli mordy, zapomnieli, koniecznie przebaczyli, bo jak nie to przedostatni krąg piekła wiecznego, nooo... a jak sięgną po pomstę, to już ostatni krąg piekieł. Normalka: oprawca pójdzie na stuku puku do konfesjonału, potem na wafel i do nieba (ale jeszcze wcześniej na ostatnie pogwałcenie dziewuch z plebsu... to najwyżej będzie jeden krąg niebios niżej, ale co pogwałcił i pomordował to jego i do nieba marsz). A wyruchańce, plebs z obitym ryjem przez świętych niebiańskich oprawców... do piekła, bo na spowiedź nie zdążył, bo na wafel nie poszedł, bo nie zapłacił końcówki raty za odkurzacz. Skoro tak to ma wyglądać, to ja nawet tego k u r w y Boga nie chcę znać, sram na jego niebo, idę z plebsem na piekło wieczne. Byle by tam ta k u r w a nie przyłaziła.
rebeliant2020.11.25 22:18
Ale żeby nie było, że przeciwko Bogu trzeba być wrogiem. Po prostu to co napisałem wyżej jest przyzwoitą odezwą na bzdety opisujące to co po śmierci, co Bóg zrobi,... Goowno wiecie, a piszecie tak jakbyście z Bogiem wódkę pili. A prawda jest taka, że chlacie gorzałę nad pismami i innymi mondrościami. W połączeniu z nieróbstwem jesteście - o święci doktorzy cudów i wiary - w stanie policzyć nawet włosy pod pachami u Boga. Wprowadzacie ludzi w błąd, bowiem moje objawienia ukazały mi wyraźnie, że nawróconym Bóg przebaczy, ale karę w postaci pomsty ze strony pokrzywdzonych ponieść muszą. Tak więc gwałciciel będzie gwałcony, bijący będzie bity, oszust będzie oszukiwany, a złodziej okradany, poniżający będzie poniżany. Tego już nie uczycie swoich zbawionych, a powinniście, aby nie żyli luksusem schowania ich za plecami szulera Boga. Często powołujecie się się na to, że ludzie mają być jak Jezus... no to skoro Jezus, który był bez grzechu dostał łomot, to wyrafinowany bandzior miałby ujść sprawiedliwości ? Nie okłamujcie ludzi. Nie judźcie swoich wiernych do tego, że Bóg jak ojciec chrzestny będzie kryć bandyctwo. Za nie płaci się co do joty.
?2020.11.25 21:31
stek bzdur - tak działa Jezus: Ta religia to ewidentny politeizm - głoszą że mono, ewidentnie zmieniał prawo starego zakonu - na przekór twierdzi że podtrzymuje, Mówi że be z niego nic się nie zrobi - to po co mówi o indywidualnej wierze?
pancerfaustyna2020.11.25 20:27
a księża pedofile będą :))))))))))
Katecheta2020.11.25 20:22
To będzie największe zdziwienie dla olbrzymiej rzeszy tzw wierzących, którym wydaje się że bycie "dobrym" wystarczy no niestety? Liczy się Wola Boża i tylko to dobro którego chce Bóg. Proszę popatrzeć na pierwszych rodziców. Ewa wypełnia wolę węża(robi coś dobrego dla siebie)Adam wypełnia wolę Ewy(wypełnia wolę żony) czyli robią coś dobrego niestety niezgodnie z wolą Boga.
Anonim2020.11.25 20:21
Rozważania sfrustrowanego księdza który nigdy nie poczuł smaku życia . Swą wiedzę o życiu tak jak Papież Benedykt i większość wyższego kleru czerpie z zamolałych ksiąg . Książki są przyjemnym dodatkiem do życia a nie jego sensem . " Strzeżcie się uczonych w Piśmie " . Tak jakoś to brzmiało . Ja się wystrzegam . Filozofowanie i topienie się w religioznawstwie też nie jest życiem . Nawet nie rozwojem umysłowym . Prowadzi do kompletnej degradacji zdrowych pojęć wypaczając je w jakieś monstra . Potem taki musi zadawać sobie pytanie po co żyje , gdyż jego życie stało się nonsensem . Parodią życia . I taki wypaczeniec śmie karmić innych tymi potworkami wyklutymi w jego umyśle w imieniu Jezusa .
WAWA2020.11.26 12:28
Strzelasz ślepakami. Wygoogluj sobie życiorys ks. Blachnickiego, a przekonasz się, że jest to gotowy scenariusz na wciągający film akcji. Ale Ty "wiesz" lepiej, bo swoje wyobrażenia o księżach, rozciągasz na tego, o którym nie wiesz niczego...
Adam2020.11.29 12:15
Oczywiście, przykład jednego księdza aby zaprzeczyć tezie. A on ci podał w komentarzu dwóch. Czyli jest lepszy od ciebie idąc twoim tokiem rozumowania.
Anonim2020.11.25 19:37
Przeczytałam nagłówek i dalej nie czytam . Masło maślane . Sensem życia jest samo życie . Jest danym od Boga cudem którym należy się cieszyć każdego ranka , że został nam dany jeszcze jeden dzień zachłystywania się tym cudem . A śmierć jest naturalną częścią tego życia . Nie uczył się ksiądz biologii i zoologii ? Jedno życie zjada drugie by przeżyć . A człowiek ? Przecież wierzący w Boga wie , że po obecnym będzie inne chociaż nikt nie wie jakie . Nikt nie wie czym po swojej biologicznej śmierci będą te życia które nawzajem się zjadają . Nikt nie wie czy na tym świecie żyjemy w hologramie ( jak twierdzi mój domownik ) , czy w świecie równoległym do innych ( ku czemu ja się skłaniam ) . A kult człowieka wniósł KK stając się religią Rzymską . To tam był kult człowieka --Boga który przejęli katoliccy kapłani , zwłaszcza ci wyżsi rangą . My mamy napisane jak " byk " w Biblii jak mamy postępować by nasz Stwórca był z nas zadowolony i po co te rozważania ? Ja tam bezsensu w swoim życiu nigdy nie czułam i pytanie " po co ja żyję " jest dla mnie bezsensem . Wiem , że umrę , gdyż taka jest kolej rzeczy . Ten człowiek bluźni przeciw Bogu i jego darowi życia . Masz żyć po to by wypełniać swoje zadania aż do śmierci ciesząc się życiem a nie zadawać sceptyczne pytania Bogu PO CO ? To zuchwałość wobec Boga . Bo taki jest BOŻY PLAN .
WAWA2020.11.26 12:38
A zatem więcej piszesz, niż czytasz. To tak jak Lenin. "Promieniuje" z Ciebie głębia treści i finezja formy. Najważniejsze, to polubić brzmienie własnego głosu, nauczyć się stukać w klawiaturę, przełamać własną nieśmiałość - i dalej już jakoś pójdzie. Cóż mi tam jakiś ksiądz, skoro go zbesztam, zlekceważę, to logiczne jest, że ja jestem ważniejszy od niego, a już na pewno "mądrzejszy".
nareszcie2020.11.25 18:51
w Kościele katolickim głosi się zbawienie z łaski , jako dar i przyjęcie ofiary Jezusa i Jego jako swojego Pana i Drogę życia a nie zbawienie jako "zasługę za dobre uczynki", Chociaż te dobre uczynku i życie muszą być naturalną konsekwencją bycia dzieckiem bożym. Nie można kochać Boga i nienawidzić człowieka , tego nie ma w chrześcijaństwie
Anonim2020.11.25 18:37
Oczywiście, że tu nie chodzi o żadną dobroć. Bóg nie chce, żeby ludziom żyło się dobrze ani aby byli "dobrzy". Bóg chce by ludzie byli mu POSŁUSZNI! Jeśli Bóg mówi: ukamienuj cudzołożnika, to bierzesz kurva yebany kamień i rozpjerdalasz cudzołożnikowi łeb! Zrozumiano?!
Anonim2020.11.25 18:43
Bóg cię kocha, ale jak nie odpowiesz na Jego miłość i łaskę, nic ci to nie da, to On cię stworzył , nie ty Jego, to ty od Niego zależysz, nie On od ciebie, i dostałeś wolna wolę, żeby Go wybrać a nie szatana, jeszcze masz czas ale kto wie jak długo. Pozdrawiam
Anonim2020.11.25 18:50
Bogu nie zależy na naszej miłości, tylko na naszym posłuszeństwie. Życzę wytrwałości w wypełnianiu jego woli zawartej w Nowym jak i w Starym Testamencie. Pozdrawiam.
Anonim2020.11.25 19:00
Żyjemy jednak w czasach nowotestamentowych... to człowiek i diabeł wypaczył wizerunek Boga, wiem, że tylko Duch św może Cię przekonać do prawdy o Bogu. Jemu cały czas na tobie zależy i uwierz że dostajesz "w zamian" więcej niż stracisz. I nie znaczy, że teraz nikomu nie służysz, sam odpowiedz sobie "komu"? i czy warto mieć takiego pana? Jak nie przekonuje cię katolicyzm , są inne wyznania chrześcijańskie żyjące w miłości. Poszukaj bo warto.
Anonim2020.11.25 19:26
Nieprawda, niech się Pani nie okłamuje. Jezus nie odwołał starego prawa, wszystkie nakazy i zakazy starego testamentu nadal obowiązują.
Bzdura2020.11.25 21:01
Niech się pani nie okłamuje. Starotestamentowych przykazań było ponad 600. Trudnych lub niemożliwych do spełnienia. Niech pani się z nimi zapozna i potem zabiera głos. Przykazania były skierowane do Izraelitów (Żydów), których, wy, katolicy tak dzisiaj nienawidzicie. One dzisiaj nie obowiązują. Wystarczy porównać tamte obrządki z dzisiejszymi. Jezus wypełnił prawo Starego Testamentu i dał 2 przykazania. Biblia mówi o tym wyraźnie.
Anonim2020.11.25 21:23
znam przykazania, wszystkie bo znam Pismo św, i tak jak Izrael dostał swoje przykazania (łącznie z zabijaniem owieczek jako przebłaganie za grzechy) i nie był jeszcze powszechnie wylany na nich Duch św, więc ich zbawienie było zależne od wypełnienia każdego przykazania. Tak My chrześcijanie mamy już Duch św. i swojego Baranka na przebłaganie wszystkich grzechów. ( noo przynajmniej ci którzy przyjęli Jezusa jako swojego Pana). I ten to Duch pochodzący od Boga poprzez przyjęcie Jezusa poucza nas co jest Prawdą. Nie każdy Go słucha i ma (tylko dzieci boże "bo ci których Duch św prowadzi są dziećmi bożymi") i dlatego jest w Kościele jest jak jest i to Cie nie zachęca, rozumiem. Ale życzę jednak owocnych poszukiwań, gdyż "szukajcie a znajdziecie".
Przykazanie nowe2020.11.25 21:28
daję wam abyście się wzajemnie miłowali, przyjęli OFIARĘ KRWI Jezusa, i zrobione.