11.02.15, 17:51Matka Boża z Lourdes

To dzieje się naprawdę! Matka Boża z Lourdes uzdrawia!

Cztery lata po ogłoszeniu przez papieża Piusa IX dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Matka Boża zjawiła się ubogiej pasterce – św. Bernadecie Soubirous. Po raz pierwszy 14 – latka Matkę Bożą ujrzała 11 lutego 1858 roku. Do 16 lipca 1858 roku (tego dnia miało miejsce ostatnie objawienie) pasterka 18 razy widziała Dobrą Panią. W czasie objawień Maryja wzywała do modlitwy i postu. 25 marca powiedziała do wizjonerki: „Jam jest Niepokalane Poczęcie.”

Jako miejsce swoich objawień w połowie XIX wieku Matka Boża wybrała Grotę Massabielską w Lourdes. Obecnie do tej malowniczo położonej w Pirenejach miejscowości rocznie przybywają miliony pielgrzymów. Wierni pielgrzymujący do miejsca objawień proszą Matkę Bożą przed wszystkim o zdrowie. Dotychczas Kościół oficjalnie uznał 69 cudów.

Pierwsze cudowne uzdrowienie w Grocie Massabielskiej miało miejsce 1 marca 1858 roku. Bernadeta została poproszona przez pewną kobietę, by pomodliła się na różańcu w obecności Pani. Przed grotę przeszła także prosta chłopka – Katarzyna Latapie z dwojgiem dzieci. W 1856 r. po upadku z drzewa zwichnęła ramię oraz złamała kości nadgarstka i palców. Choć leczenie zakończono wciąż nie mogła poruszać dłonią, a dwa palce pozostały krzywe. Pchana jakąś wewnętrzną siłą obmyła dłoń w wodzie źródła, które wybiło w czasie objawień. Ze zdumieniem stwierdziła, że odzyskała dawną sprawność.

Kolejnego cudu za wstawiennictwem Matki Bożej doświadczył Henryk Lasserre, znany we Francji literat i publicysta. Mężczyźnie groziła ślepota. Jego przyjaciel Karol Fraycient, późniejszy minister wojny, protestant, poradził mu, by użył wody ze źródła w Lourdes. Tak też zrobił. Woda natychmiast go uzdrowiła. Literat do końca życia nie miał problemów ze wzrokiem. O cudzie uzdrowienia Lasserre, w książce „Niepokalana z Lourdes”, napisał: .

„Przez długie lata cieszyłem się doskonałym wzrokiem. Nagle, latem 1862 roku, zaczął się on stopniowo pogarszać. Przypisywałem to przeforsowaniu, ponieważ przez kilka tygodni pracowałem inten­sywnie do późnej nocy. Postanowiłem nieco wypocząć; lecz mimo to naprawa nie następowała. Przeciwnie, pogorszenie stale postę­powało, zapisane przez okulistę środki nic nie pomagały. Zwróciłem się do innego lekarza, który cierpienie przypisał ogólnemu przemę­czeniu i zalecił wypoczynek na wsi. Wyjechałem więc z Paryża do majątku mojej matki, gdzie całe dnie spędzałem na świeżym powietrzu, nic nie robiąc. Ale choroba wciąż postępowała, przeczytanie trzech wierszy książki wystarczałoby w głębi gałek ocznych wywołać nieznośny ból i zamglenie wzroku. Poważnie zaniepokojony, powróciłem do Paryża, gdzie serdeczny mój przyjaciel namówił mnie, abym udał się do dr Giraud, jednego z najsłynniejszych specjalistów. Tak też uczyniłem, a sprawa była widocznie poważna, skoro doktor po zbadaniu mnie zażądał konsylium z udziałem drugiego znanego specjalisty, dr Desmares. Rezultatem tej narady i badań przy pomocy specjalnej aparatury było przepisanie ciemnych okularów i absolutny zakaz czytania.

-Źle ze mną – pomyślałem – widocznie tracę wzrok i nawet leki pomogą, skoro mi żadnych nie przepisali. Zwierzyłem się z tych podejrzeń przyjacielowi, który mnie wyśmiał. Lecz po kilku dniach powrócił do rozmowy.

-Słuchaj – rzekł mi – a gdybyś tak spróbował wody z Lourdes? Tyle piszą o tych cudownych uzdrowieniach. Może i Tobie pomoże.

Rada mego przyjaciela zastanowiła mnie z dwóch powodów. Po pierwsze jest on kalwinem i co za tym idzie, w cuda wierzyć nie może, a po wtóre, musiał dowiedzieć się od poleconego przez siebie okulisty, że moje obawy są słuszne. Okazało się, że tak jest istotnie. Przyciśnięty przeze mnie do muru dr Giraud wyznał mi w końcu, że stwierdził sklerozę gałek ocznych i będące jej następstwem odklejanie się siatkówki. Grożące mi całkowite jej odklejenie jest równoznaczne z nieuleczalną ślepotą. Przyjaciel mój wiedział o tym i jego rada, abym szukał ratunku w cudzie, była po prostu przygotowaniem mnie do katastrofy. (…)

-Użycie wody z Lourdes uważam za próbę, której nie wolno ci pominąć, choćby jej pozytywny wynik miał ci się zdawać najmniej prawdopodobny. A ponieważ uznaję działania zgodne z logiką, uważam, że każda próba powinna być wykonana dokładnie, to znaczy tak, jak tego wymaga twoja religia. Będąc na twoim miejscu poszedłbym do spowiedzi, napisałbym do Lourdes z prośbą o przy­ słanie wody i spróbowałbym jej mocy. (…)

- Woda już nadeszła – powiedziałem mu – mam ją u siebie, lecz przesyłki nie rozpieczętowałem. A wiesz dlaczego? Po prostu boję się obowiązków, jakie to uzdrowienie może na mnie włożyć. Gdyby mnie uleczył lekarz, to zapłaciłbym mu honorarium i sprawa byłaby załatwiona, nie pozostałbym dłużnikiem. Ale pozostanę nim na zawsze wobec Boga, jeśli uzdrowi mnie Swą łaską. Jeślibym doznał cudu, zaciągnąłbym obowiązek wyrzeczenia się wszystkiego i zmiany życia. A takim jestem tchórzem, że się tego boję. Sądzisz może, że cofam się przed użyciem wody z Lourdes w obawie, że cud nie nastąpi i że utracę nadzieję ratunku? Mylisz się. Ja teraz boję się, że cud może nastąpić!

– Mogę tylko powtórzyć to, – odrzekł przyjaciel – co ci już raz powiedziałem: idź do spowiedzi.

–Dziwny z ciebie kalwin. Pożegnałem się i prosto od niego poszedłem do księdza Ferrand, niegdyś mego spowiednika, z którym – niestety – już od dawna się nie widziałem. Nie było go w domu. Powiedziano mi, że wróci dopiero późnym wieczorem. Wzrok miałem już tak słaby, że musiałem iść ostrożnie i powoli, aby nie potrącać przechodniów, których sylwetki widziałem jak przez mgłę. Świat zewnętrzny rysował mi się coraz mniej wyraźnie i może dlatego coraz silniej rozrastał się świat wewnętrzny, w którym Bóg miał swe miejsce, bom przecież wiary nie utracił. Pełen głębokich i poważnych myśli wróciłem powolnym krokiem do domu. Ułomność ludzka szuka zawsze usprawiedliwienia dla własnych grzechów. Nie brakowało ich w moim życiu, więc jakże mogłem oczekiwać od Boga cudu, nie wzbudziwszy w sobie żalu. Otworzyłem skrzyneczkę. Była w niej butelka z wodą i mała Książeczka, której tytuł z trudem odcyfrowałem, z opisem objawień w Lourdes. Pogrążony w myślach, klęknąłem przy łóżku. Dawno nie odmawiane pacierze znalazły się na moich ustach, a z serca popłynęła gorąca, pokorna prośba. Jakaś obawa wstrzymała mnie przed odkorkowaniem butelki zanim się wyspowiadam, a jednocześnie popychała do tego gwałtowna chęć. Z ust wyrwała się mi modlitwa: <Boże wszechmogący, odpuść mi grzechy! A Ty, Bogarodzico, ulituj się nade mną! Usuń ślepotę mej duszy i mych oczu!>. Uczułem przypływ gorącej i silnej wiary… odkorkowałem butelkę… ulałem na spodek wody i zamoczywszy w niej chusteczkę, przetarłem nią natychmiast czoło i oczy. Wszystko to razem trwało niecałą minutę. Któż zdoła sobie zdać sprawę z uczucia, jakiego doznałem? Nie potrafię określić tego słowami: było to uczucie radości, graniczącej nieomal z przerażeniem. Ledwie dotknąłem zwilżoną chusteczką powiek i otworzyłem oczy, wisząca nad nimi mgła rozwiała się błyskawicznie bez śladu! Dzień był jasny, przedmioty wyraźne, widziałem najdrobniejsze szczegóły, tak jak przed rokiem. Uleczenie to było zupełnie nagłe, Nie wierzyłem własnym zmysłom. Myślałem, że śnię. Ukląkłem ponownie i dziękowałem Bogu. <Jestem uleczony! Jestem uleczony!> – powtarzałem sobie nieustannie nie mogąc opanować radości i sięgnąłem do szafy z książeczką. Nie! Pierwszą, jaką po tylu miesiącach wezmę do ręki, będzie ta, którą mi przysłano z Lourdes, i zacząłem ją czytać. Czytałem znakomicie, jak dawniej. Z mego kalectwa nie pozostało ani śladu. Przeczytałem bez odpoczynku 104 strony i gdy na 105 zamknąłem książkę to dlatego, że zapadł zmrok. (…)

<Czyż muszę dodawać, że moje uzdrowienie było drogą, którą Bóg wywiódł go z błędu i przyprowadził do Kościoła?>.”

W lipcu 2013 roku Kościół oficjalnie uznał 69. cud uzdrowienia jaki miał miejsce we francuskim sanktuarium. Problemy ze zdrowiem Danila Castelli zaczęła odczuwać gdy miała 34 lata. Zdiagnozowano u niej proces nowotworowy. W ramach leczenia usunięto jej narządy rodne oraz część trzustki. Mimo to jej stan się pogarszał. Jej mąż, lekarz, zaplanował operację w Mayo w USA (1989 r.). Chora przed podróżą udała na pielgrzymkę do Lourdes. Zdecydowała się na kąpiel w cudownej wodzie. Zaraz po wynurzeniu poczuła się zupełnie dobrze.

Pielgrzymujący z Danile do Lourdes mąż, gdy tylko ją zobaczył powiedział: „Danila, wiem, że wszystko już minęło. Wiem, że wszystko jest za nami!”.

„Dziękuje Najświętszej Maryi Pannie za całą radość, jaką otrzymała; nie tylko za radość z uzdrowionego ciała – co także jest ważne, bo zdrowie to dar od Boga i musimy je chronić i prosić o nie (…) – ale także za radość, którą Pan dawał mi przez całe moje życie, odkąd tylko pamiętam” – powiedziała w wywiadzie uzdrowiona kobieta.

Od czasu objawień Matki Bożej do Biura Lourdes ds. Obserwacji Medycznej zgłoszono już ponad 7000 cudów, z których oficjalnie uznanych przez biskupów zostało 69. Większość uzdrowionych pochodzi z Francji.

Agata Bruchwald

Komentarze

anonim2015.02.11 19:21
Ja też wiele dobra otrzymałam od Matki Bożej będąc w Lourdes. Dziękuję Ci Kochana Matko.
anonim2015.02.11 19:55
I o takie artykuły chodzi!! Fronda od kilku tygodni mnie zadziwia, bardziej pozytywnie niż kiedykolwiek. Są artykuły i dla ciała i dla ducha! Wspaniały artykuł i mam też nadzieję, że wkrótce poczytam również o Fatimie a także hiszpańskim Cudzie z Calandy.
anonim2015.02.11 21:53
Matka Boża z Lourdes uzdrawia! *** Litości - to nie Matka Boża uzdrawia, ona sama z siebie nic uczynić nie może. UZDRAWIA BÓG, co najwyżej za jej pośrednictwem, czyli - dzięki modlitwie Maryi.
anonim2015.02.11 22:08
czekam az odrosnie komus amputowana reka,wtedy to bedzie cud,a tak ,aturalne zjawisko ,nic nadzwyczajnego biorac pod uwage pewne czynniki jak ilos odwiedzajacych to miejsce osob,autosugestia.itp...
anonim2015.02.11 22:43
izazdo; no tak słusznie prawisz, ale Fronda ma niedouczonych "pisarzy" szkoda mi tylko Twojego trudu, ale pamiętaj Ty pracujesz , Bóg nawraca :-)
anonim2015.02.11 23:20
@bogdancz Przecież nawet w naszej rodzimej Częstochowie, Sanktuarium Narodu, był taki przypadek sprzed kilku lat... A co do Lourdes, to widać, że zupełnie nie znasz tej sprawy, bo akurat w przypadku tego miejsca nawet najbardziej zagorzali sceptycy pozostają w dość wymownym zakłopotaniu. I takie są fakty. Nie tacy jak Ty nie dowierzali... Weźmy np. takiego Zolę... Jak potoczyła się jego historia?? No właśnie... 'Ignoramus et ignorabimus'...
anonim2015.02.11 23:43
@izazdo E, lipa. Cud uznano na dokumentach szpitala w Walencji, gdzie stwierdzono zakażenie(nie sprecyzowano jakie, nie wszystkie są śmiertelne i wymagają amputacji), natomiast nogę rzekomo amputowano w Saragossie, gdzie żadnych dowodów na amputację, a nawet dokumentów przyjęcia nie było. Dodatkowo przepytani byli tylko ludzie Calandy, którzy nie mieli szans zobaczyć go bez nogi, natomiast nie ma żadnych zeznań mieszkańców Saragossy, gdzie podobno ten cud się stał. Ot koleś nie chciał przyznać się do jakiś brudnych sprawek to bajeczkę o cudownym odrośnięciu kończyny wymyślił. Kościół potrzebował cudów, aby interes się kręcił to i bardzo chętnie przystał na te wkręty. Nic magicznego.
anonim2015.02.12 0:24
Przecież nawet w naszej rodzimej Częstochowie, Sanktuarium Narodu, był taki przypadek sprzed kilku lat... o ciekawe ..jakis namiar na sprawe?
anonim2015.02.14 21:40
@AnitkaF, @Hitch Ha, ha, ha, .... Wasze wpisy kojarzą mi się z pewną scenę z filmu Agnieszki Holland "Europa, Europa..." . Chodzi mi o fragment, kiedy agitatorka komunistyczna pokazuje dzieciom, że na okrzyk "Stalin, Stalin...." lecą cukierki (zrzucane przez dziurę w dachu), a kiedy główny bohater prosi o cukierki Boga, nic się nie dzieje. Wasza argumentacja to poziom typowego agitatora po WUML-u. Kilku takich słyszałem. Ktoś, kiedyś powiedział: "Das hat der liebe Gott nicht gut gemacht. Allen Dingen hat er Grenzen gesetzt, nur nicht der Dummheit."
anonim2015.02.14 22:57
@izazdo @Klara (oporna uczennica Pańska) Rozumiem Twoje zirytowanie. Ale czego można się spodziewać po wojujących i rozemocjonowanych katolikach. Niby wszyscy dobrze wiedzą, a tu takie kwiatki. No, i jeszcze biedna Matka Boża, przez takich katolików, będzie się musiała tłumaczyć przed Swoim Synem.