Zdaniem ks. Perzyńskiego wypowiedzi ks. Chrostowskiego wykraczają poza ramy dopuszczalnej debaty teologicznej i pozostają w wyraźnym napięciu z oficjalnym nauczaniem Kościoła po Soborze Watykańskim II. Szczególne kontrowersje wzbudziło określenie dialogu chrześcijańsko-żydowskiego w Polsce mianem „parodii”, co – jak podkreśla teolog – narusza elementarne zasady rzetelności naukowej i kultury dialogu.

Sednem sporu jest kwestia trwałości Przymierza Boga z Izraelem oraz ocena współczesnego judaizmu. Ks. Perzyński wskazuje, że sugerowanie przez ks. Chrostowskiego, iż judaizm rabiniczny jest jedynie reakcją przeciw Chrystusowi, stoi w sprzeczności z nauczaniem św. Jana Pawła II, Katechizmem Kościoła Katolickiego oraz dokumentami Stolicy Apostolskiej. Przypomina, że Kościół jednoznacznie naucza, iż Bóg nie cofnął swoich obietnic, a wiara żydowska pozostaje odpowiedzią na Boże Objawienie.

Kolejnym punktem zapalnym jest interpretacja Pisma Świętego. Ks. Perzyński odrzuca tezę, jakoby chrześcijaństwo nie było zakorzenione w żydowskiej tradycji biblijnej, podkreślając, że zarówno judaizm rabiniczny, jak i chrześcijaństwo wyrosły z tego samego dziedzictwa po zburzeniu Drugiej Świątyni. Jego zdaniem negowanie tego faktu oznacza powrót do odrzuconej przez Kościół teologii zastąpienia.

Autor polemiki ostrzega również przed językiem, który – zamiast sprzyjać dialogowi – prowadzi do jego delegitymizacji i personalnych oskarżeń wobec osób zaangażowanych w relacje chrześcijańsko-żydowskie. W jego ocenie nie jest to jedynie spór o styl wypowiedzi, lecz zasadnicze pytanie o wierność Magisterium Kościoła i posoborowej drodze dialogu.

W tym miejscy warto przypomnieć deklarację soborową „Nostra aetate” z 1965 roku, która stanowi jeden z najważniejszych dokumentów Kościoła katolickiego regulujących relacje z religiami niechrześcijańskimi oraz m.in. z judaizmem. Dokument ten podkreśla duchową więź łączącą chrześcijan z narodem żydowskim, przypominając o wspólnym dziedzictwie Objawienia oraz o trwałości Bożych obietnic danych Izraelowi. Kościół jednoznacznie odrzuca w nim wszelkie formy antysemityzmu i zachęca do wzajemnego poznania, szacunku oraz dialogu, który ma charakter teologiczny, duszpasterski i historyczny. „Nostra aetate” nie jest jednak traktatem dogmatycznym, lecz deklaracją pastoralną, wskazującą kierunek relacji i język, jakim Kościół powinien się posługiwać wobec judaizmu po doświadczeniach XX wieku.

Równocześnie Magisterium Kościoła konsekwentnie przypomina, że dialog międzyreligijny nie może prowadzić do relatywizacji wiary chrześcijańskiej. Wyraźnie akcentuje to deklaracja „Dominus Iesus”, ogłoszona w 2000 roku przez Kongregację Nauki Wiary za pontyfikatu św. Jana Pawła II. Dokument ten potwierdza centralną prawdę chrześcijaństwa: jedyność i powszechność zbawczej misji Jezusa Chrystusa oraz wyjątkową rolę Kościoła jako sakramentu zbawienia. „Dominus Iesus” jasno rozróżnia dialog – oparty na szacunku i prawdzie – od misji ewangelizacyjnej, która pozostaje nieodwołalnym zadaniem Kościoła.

W odniesieniu do judaizmu Kościół uznaje jego szczególną pozycję wynikającą z Objawienia Starego Przymierza, jednocześnie nie ukrywając zasadniczej różnicy teologicznej: judaizm nie uznaje Jezusa z Nazaretu za Syna Bożego i Mesjasza. Jak podkreślają liczni uznani bibliści i teologowie katoliccy, m.in. kardynał Joseph Ratzinger, o. Jean-Miguel Garrigues OP czy o. John T. Pawlikowski OSM, napięcie to nie jest błędem dialogu, lecz jego obiektywnym punktem wyjścia. Dialog chrześcijańsko-żydowski nie polega na znoszeniu różnic, lecz na uczciwym ich uznaniu przy jednoczesnym poszanowaniu tożsamości obu stron.

Zarówno „Nostra aetate”, jak i „Dominus Iesus” tworzą więc spójną całość: pierwszy dokument otwiera przestrzeń spotkania i dialogu, drugi strzeże granic wiary i chrystologicznego centrum chrześcijaństwa. W oficjalnym nauczaniu Kościoła nie ma sprzeczności między szacunkiem wobec judaizmu a wyznaniem wiary w Jezusa Chrystusa jako jedynego Zbawiciela. To napięcie – jak wielokrotnie podkreślali papieże od Soboru Watykańskiego II – należy do samej istoty dialogu prowadzonego w prawdzie.